ستارگان

بی شرمانه چشمک می زنند به ماه

ماه اما

همچنان ماه من است  ...

 هیچ چیز محصورتان نمی کند ، مگر افکارتان

هیچ چیز محدودتان نمی کند ، مگر ترس هایتان

هیچ چیز مجبورتان نمی کند ، مگر اعتقاداتتان

 مثل باران های بی اجازه

وقت وبی وقت

درهوایم پراکنده ای

ومن بی هوا

ناگهان خیسم از تو

سرنوشت تعیین میکنه که چه کسی وارد زندگیت شه

اما قلبت حکم میکنه که چه شخصی توش بمونه

عشق مثل کشی می مونه که ۲ نفر دارن می کشن ،

اگه یکی ولش کنه دردش واسه کسیه که هنوز اون و نگه داشته

گاهي وقتا خدادرهاروميبنده

پنجره هاروقفل ميكنه

زيباست اگه بدوني

بيرون طوفانيه

واون ميخوادازتومحافظت كنه...

عادت ندارم درد دلم را ،

به همه کس بگویم ..! ! !

پس خاکش میکنم زیر چهره ی خندانم.. ،

تا همه فکر کنند . . .

نه دردی دارم و نه قلبی

بزرگترین تراژدی زندگی انسانی اینه که :

داشته هامون رو قدر ندونستیم 

اما میخوایم نداشته هامون رو بدست بیاریم.

من بودم و تنهایی و یک راه بی انتها
یک عالم گله و خدایی بی ادعا
گم شده بودم میان دیروز و فردا
تا تو را یافتم ، با تو خودم را یافتم
صدایت در گوشم پیچید
نگاهت در چشمانم نقش بست
نشان دادی به من آنچه بودم
آری ، با تو رسیدم من به اوج خودم
نامم را خواندی ، گفتی بارانم
بارانی شد دل و چشمانم
آری بارانی شدم تا ببارم
اما ای کاش بدانی تویی آسمانم
بی تو نه معنا دارد باران
نه معنا دارد خورشید و نه رنگین کمان
ای که شبیه تر از خود به منی
بگو تا آخر راه با من هم قدمی

گله دارم  ز همه قول  و  قرارهای  که نشد

سردی عشق و فصل بهاری که نشد