خدا جونم

میخوام واسه تو بنویسم

میخوام بگم مرسی که دستامو محکم تر گرفتی

مرسی که دعاهام رو شنیدی و تک تک قطره های اشکم رو دیدی

انقد مهربونی که هربار ازت غافل میشم بهم تلنگر میزنی تا به خودم بیام و 

امروز بهم ثابت کردی که دوسم داری

تا وقتی که زنده ایم مدیون تو و مهربونیاتیم

خدای خوبم دوست دارم 

من و عشقم رو هیچ وقت تنها نزا

کسی مسیر خدا را به من نشان بدهد
دل سیاه مرا دست آسمان بدهد

درون پیله سر در گمی اسیرم ، آه
کسی برای پریدن به من توان بدهد

به دشت خیره شدم تا مگر که قاصدکی

نشانه ای به من از یار مهربان بدهد

و کاش رنگ غزلهای نا سروده من

بهار شعر مرا شور ناگهان بدهد

هزار بیت به وصفش قصیده میخوانم

اگر که بغض گلوگیر من امان بدهد

من از حکایت آشفتگی پرم اما

کجاست او که مرا جرات بیان بدهد ؟

همیشه منتظرم تا عزیز خوش خبری

خبر ز آمدن او دوان دوان بدهد

چه سرد مرده ام اینجا ، کجاست دستی که

به بند بند وجودم دوباره جان بدهد ؟

خدایا
      به فکرمان .... منطق                                                                                            به قلبمان .... آرامش
      به جسممان .... امنیت                                                                                                 به روحمان .... پاکی
به وجودمان .... آزادی                                                             به دست هامان .... قدرت
   به پاهامان .... سرعت                                                                             به چشم هامان .... زلالی
        به زندگی مان .... عشق                                                                                      به دوستی مان .... تعهد
به تعهدمان .... صداقت
عطاکن

وقتی پروانه در تاری بیفتد که عنکبوتش سیر باشد
تازه قصه ی زندگی آغاز میشود!!
چون نه میتواند پرواز کند
نه میتواند بمیرد!!!

تا وقتی که مریض نشی کسی برات گل نمیاره

تا فریاد نزنی کسی نوازشت نمیکنه

تا گریه نکنی کسی نوازشت نمیکنه

تا قصد رفتن نکنی کسی به دیدنت نمیاد

و تا وقتی نمیری کسی تو رو نمیبخشه

با دستات یه پروانه میگیری ، میخوای ببینی زنده است یا نه انگشتاتوباز میکنی  فرار میکنه ، محکم میگیریش می میره ،دوست داشتن یه هم چنین چیزیه

باهات میام نفس نفس

تو آسمان توی قفس

از اول تا آخرش

دوستت دارم همین و بس

مقصد مهم نیست

مسیر هم مهم نیست

خود سفر هم  مهم نیست

اما همــسفر خیلی مهم است

و من دوست دارم همسفرم تو باشی

  شاید آن لحظه ای که نگاه من به

 چشمان تو بیراه شد

            لحظه ای بود که دلم با دل تو رو به راه شد!        

آخ که چه صفایی داشت روزگار مجردی